Mesleğime aşığım diyen bir çok insan gördüm. Şahsen tanıştıklarımda oldu televizyonda gördüklerimde. Şahsen tanıştıklarımın çoğu öğretmendi. Zaten tanıdığım öğretmenlerin büyük çoğunluğu mesleğini sevdiğini ve öğrencilerle uğraşmanın büyük bir zevk olduğunu söylüyor. Enteresan! Televizyonda gördüklerim çoğu da şarkıcı. Sanatçı değil, şarkıcı. Hani böyle saçma saçma şarkıları oluyor, genelde saçları sarı olur onların, böyle şarkıya yanlış yerden girerler, bebekte 3-5 tur atarlar. İşte onlar. Onlarda çokça bahsederler bu aşktan. “Ben bu işi para için yapmıyorum, ben bu işi seviyorum.”
Ama bu aşk bence tamamen geyik. Özellikle şarkıcıların söylediği tam palavra. Şimdi bu mesleğine aşk duyan insanlara bir sorsak, “Madem mesleğinize bu kadar aşıksınız, o zaman çalışmaya devam edin ama zırnık para vermeyeceğiz.” desek acaba çalışırlar mı? Sanmıyorum. Öğretmenler veya diğer çalışanlar neyse de şarkıcılar falan imkanı yok çalışmaz.
Birgün ismini vermekten çekindiğim bir hocamız (Çekiniyorum çünkü kazara burayı okursa güzel şeyler olmayabilir.) “Sizi sevmesem, mesleğimi sevmesem gerçekten sizinle bu kadar uğraşmazdım.” demişti. O anda ayağa kalkıp “Hadi lan! Özel okulda öğretmenlik yapıyorsun normal öğretmenin 2 katı maaş alıyorsun, bizimle uğraşmayacanda kiminle uğraşacaksın?” desek acaba tepkisi ne olurdu?
Biraz dağınık gittim sanki ama anlatmak istediğim çok basit aslında. Bence meslek aşkı diye birşey yok. Para aşkı var. Para varsa seversin mesleğini, para yoksa çalıştığın mekanın yanında bile geçmezsin. Bence!